ریفلاکس خیلی مشخص است زیرا آنزیم ها و اسید ی که به سطح حنجره می رسند باعث جراحت و التهاب می شوند. حنجره مانند بافت هایی که به معده نزدیک تر هستند از این نظر حمایت نشده است بنابراین در اثر تماس با مقدار کمی از اسید معده ، در مقایسه با مری ، به میزان بیشتری آسیب می بیند. این توصیف ها مربوط پدیده ی ریفلاکس بدون صدا است. ریفلاکس می تواند باعث التهاب گلو بدون ایجاد علایم دیگری مانند ناراحتی سینه یا سوزش قلب شود ، که این علایم در اثر التهاب مری ایجاد می شوند.

خود التهاب ناشی از ریفلاکس باعث نشانه هایی و نیز مشکلات دیگری می شود . این ریفلاکس عامل اصلی ایجاد گرانولوم تار صوتی می باشد . تحقیقات اخیر به ارتباط ریفلاکس به عنوان عاملی که باعث جمع شدن تاثیرات ضربه ی آوایی و سیگار کشیدن و ایجاد مشکلات تنفسی مانند آسم می شود ، پی برده اند.

نشانه های ریفلاکس چیست ؟

ریفلاکس باعث التهاب و تورم حنجره می شود . همچنین موجب احساس وجود جرم یا موکوس در گلو می شود. این علایم باعث می شوند که بسیاری از مردم نشانه های ریفلاکس را به "ترشحات پشت بینی" نسبت دهند که این بیشتر یک اصطلاح عامیانه است تا پزشکی. در واقع ترشحات و التهاب و ناراحتی ناشی از ریفلاکس بیشتر از ترشحات پشت بینی است.

گاهی احساس خارش یا سوزشی همراه با ریفلاکس است که باعث صاف کردن گلو یا سرفه کردن می شوند. ممکن است بلع ، به ویژه در مورد مواد نیمه جامد و سفت، دشوار شود . ریفلاکس های شدید تر باعث ایجاد گلودرد و اسپاسم حنجره می شوند ، که این اسپاسم حنجره حالتی از بسته شدن غیر ارادی و ناگهانی تارهای صوتی است که باعث می شود نفس کشیدن برای چند لحظه غیر ممکن شود . افراد مبتلا به علایم ریفلاکس عموما سرفه می کنند و گلویشان را مرتب پاک می کنند.  طی این دو عمل تارهای صوتی خیلی سخت به هم برخورد می کنند و با گذشت زمان احتمال ایجاد آسیب خیلی بیشتر می شود.

تاثیرات ریفلاکس چگونه به نظر می رسند؟

التهاب مرتبط با ریفلاکس باعث قرمز شدن و متورم شدن حنجره می شود ، به ویژه در بخش هایی که در قسمت عقب تارهای صوتی و نزدیک به مری هستند . چون چنین یافته هایی در جمعیت عمومی معمولا دیده می شود ، مشخص می شود که تقریبا هر فردی هرازگاهی مقداری ریفلاکس را تجربه می کند. پس با این وجود سئوال بالینی مهم این نیست که "آیا شما ریفلاکس دارید؟" بلکه این است که "آیا ریفلاکس مسئول ایجاد مشکلی است که شما دارید ؟"

ریفلاکس عموما مرتبط با نشانه های التهابی مانند سرفه ، گلو پاک کردن مزمن یا احساس وجود جسم خارجی در گلو است. ریفلاکس به تنهایی مسئول ایجاد گرفتگی صدا نیست و لی باعث تشدید تاثیرات ندول ها ، پولیپ ها و سایر ضایعات می شود . همان طور که در بالا ذکر شد ریفلاکس عامل اصلی ایجاد گرانولوم ها ست.

تشخیص ریفلاکس ممکن است بعد از ارزیابی حنجره و تنها بر اساس یافته های عمومی صورت گیرد. می توان تشخیص را بادقت بیشتر به وسیله ی یک پروب ، که در یک دوره ی زمانی 24 ساعته در ناحیه ی حنجره میزان Ph (اسیدی بودن) آن را اندازه می گیرد ، انجام داد. نتایج مربوط به مشاهده ی مری (esophagoscopy) معمولا برای تشخیص بیماری حنجره مفید نیستند ، اگرچه گاهی به بیماریهای مرتبط با ریفلاکس در سایر بخش های مسیر گوارشی انسان اشاره می کنند. یک مطالعه با اشعه ی ایکس که به آن بلع باریوم می گویند ، ممکن است نشان دهنده ی یک ناهنجاری آناتومیکی رایج باشد که به آن فتق هیاتال می گویند که  فرد را مستعد ریفلاکس می کند.

ریفلاکس چگونه درمان می شود ؟

معمولا امکان قطع کامل ریفلاکس وجود ندارد. ریفلاکس مشکلی است که باید از طریق رژیم های تغذیه ای و گاهی دارو درمانی برطرف شود. غذاهایی که چرب یا خیلی شیرین هستند معمولا باعث می شوند ریفلاکس بدتر شود. الکل ، کافئین و نیکوتین هم همین طور هستند. علاوه بر پرهیز از غذاهای خاص ، مهم است که وعده های غذایی کوچکتر و با فاصله ی کمتر مصرف شود ، همچنین وعده ها باید حداقل 3 ساعت قبل از رفتن به رختخواب صرف شوند.

در مورد افرادی که اختلال آن ها شدید تر است ، به ویژه زمانی که نشانه های شبانه وجود دارد ، بالا بردن قسمت سر تختخواب معمولا مفید خواهد بود. گذاشتن چند بالش یا یک فوم زیر سر معمولا باعث کاهش ریفلاکس نمی شود. در واقع این عمل اغلب با خم کردن میان تنه و افزایش فشار روی منطقه ی روده باعث افزایش و بدتر شدن ریفلاکس  می شود.

درمان پزشکی ریفلاکس باید همراه با تغییرات رفتاری صئرت گیرد تا نتیجه ی مطلوب به دست آید و در این مورد باید با پزشک مشورت شود. مفید ترین و موثرترین داروهای ضد ریفلاکس که فعلا موجودمی باشند تحت عنوان بازدارنده های پروتون_پامپ شناخته می شوند. (برای نمونه : نگزیوم ، پریواسید ، پروتونیکس ، آسیفکس و پریلوسک). داروی آخر هنوز هم با درصد بالایی تجویز می شود. این داروها را باید یک یا دو بار در روز و 30 تا 60 دقیقه قبل از یک غذای پروتئینی مصرف کرد تا تاثیر آنها به حداکثر برسد. اثرات جانبی این داروها یا وجود ندارند یا خفیف هستند. همچنین می توان از طبقه ی قدیمی تری از داروها که تاثیر کمتری دارند و با عنوان مسدود کننده های H2 شناخته می شوند استفاده کرد (زانتاک ، تگام ، آکسید) و یا طبقه ی دیگری از داروهای درمانی مانند تامس. از آنجایی که ریفلاکس یک مشکل مزمن است ، احتمال دارد گاهی چند هفته لازم باشد تا تغییر چشمگیری در علایم حنجره ای مشاهده شود. مزایا و معایب نسبی داروها را باید از پزشک سئوال کرد.

برای برطرف کردن فتق هیاتال امکان جراحی وجود دارد. این عمل جراحی در مورد نمونه های شدید ریفلاکس مورد استفاده قرار می گیرد که درمان دارویی در آن ها جواب نداده است.                         

                               Figure 1: This person has severe redness and swelling of the vocal folds from a combination of smoking and reflux.

         تصویر 1: در تارهای صوتی این فرد قرمزی و تورم شدیدی دیده می شود که ناشی از اثرات ترکیبی سیگار کشیدن و ریفلاکس می باشد

 

 

                                         Figure 3: There is redness, swelling and thickening of the mucosa.

 

تصویر ۲: موکوس قرمز ، متورم و ضخیم شده ، ناحیه ی عقب حنجره و هر دو تار صوتی را دربرگرفته است (بالای تصویر) ، این فرد غیر سیگاری و مبتلا به ریفلاکس است

منبع: http://www.najafpoor2.blogfa.com

مترجم: رمضان نجف پور و شیما اسماعیل نژاد 

+ نوشته شده در  چهارشنبه پنجم فروردین 1388ساعت 0:18  توسط مصطفی قاسمی برم سبز  |